Vrijwilligerswerk geeft ons meer dan we ooit hadden verwacht.’

Wim en Marjan Willems zijn al jaren bij De Passerel. Het begon ooit met werk, maar dat groeide vervolgens uit tot vrijwilligerswerk. En uiteindelijk tot nog iets veel persoonlijkers, een warme band met een cliënt die inmiddels een vaste plek in hun leven heeft gekregen. ‘Je krijgt er echt zo veel voor terug, dat kun je eigenlijk niet uitleggen. Je moet het gewoon echt ervaren.’

Van werk naar betrokkenheid
Via haar werk kwam Marjan voor het eerst in aanraking met De Passerel. Marjan reed jarenlang taxi, ze bracht cliënten naar hun dagbesteding en weer terug. ‘Na ongeveer twee jaar werd mij gevraagd of ik vrijwilliger wilde worden. Inmiddels ben ik hier al zo’n twaalf, dertien jaar actief. Ik zei: ik ga erover nadenken. Maar voor ik het wist, stond ik al binnen. Ze zeiden: kom maar mee, we willen je meteen hebben voordat jij je bedenkt.’ Toen Wim met pensioen ging, besloot hij zich ook als vrijwilliger in te gaan zetten.

‘Marjan kwam altijd enthousiast thuis dus toen dacht ik: dat lijkt mij ook wel wat. Je wordt hier altijd zo warm ontvangen. Zelfs als je een keer geen zin hebt. Zodra je binnenkomt is dat gevoel meteen weg.’

Werken bij Het Matenveld
De keuze om vrijwilligerswerk bij Het Matenveld te gaan doen, was voor hen vanzelfsprekend. ‘De doelgroep spreekt ons aan. De cliënten bij Het Matenveld zijn zo open, spontaan en vrolijk. Misschien vinden sommige mensen het een beetje spannend, maar dat is echt nergens voor nodig. Juist integendeel, wij worden hier elke woensdag weer met open armen ontvangen’. Die puurheid maakt het nou net zo bijzonder. ‘Je krijgt hier zoveel echtheid terug van de mensen. Je voelt dat meteen zodra je binnenkomt.’

Marjan en Wim hebben allebei hun eigen rol op dagcentrum Het Matenveld. Marjan helpt ’s ochtends cliënten en ze gaat graag naar buiten. ‘Ik help cliënten op weg en daarna ga ik wandelen met een paar cliënten die dat graag willen. Gewoon lekker even naar buiten, in beweging blijven. Als we terugkomen van het wandelen, dan hebben we een verwenmomentje: dan ga ik de nagels lakken bij de dames. Dat is echt zo genieten voor hen.’

Help jij ook met nagels lakken Wim? ‘Haha nee, ik werk met een groepje cliënten aan een sloopproject. Samen halen we oude radiootjes uit elkaar en sorteren we de materialen. De cliënten doen het zelf en ik help ze als ze dat nodig hebben. Het is mooi om te zien hoe betrokken ze zijn.’ Na het ‘slopen’ gaat ook Wim nog een stukje wandelen. ‘Er gaat altijd een cliënt in een rolstoel met me mee en dan maken we samen een rondje. We gaan er samen tussenuit en even een frisse neus halen, dat doet tenslotte iedereen goed.’

Meer dan vrijwilligerswerk
Door het vrijwilligerswerk ontstond er met één cliënt ook een bijzondere band. Het begon met een kennismaking in de taxi, maar het groeide uit tot iets veel persoonlijkers.

‘We kwamen erachter dat hij eigenlijk weinig tot geen familie had en dat raakte ons. We hebben toen aan de begeleiding gevraagd of we zijn bezoekouder mochten worden’.

De cliënt is inmiddels ook echt een vertrouwd onderdeel in hun leven geworden. ‘Hij weet alles en vergeet niets. Van verjaardagen tot speciale gebeurtenissen, hij onthoudt het allemaal. Hij hoort er nu eigenlijk gewoon een beetje bij.’

Ook voor hem betekenen Wim en Marjan veel. ‘Als wij er niet zijn, valt dat stukje persoonlijke aandacht weg. Dat extra momentje, die aandacht, dat is er dan niet.’

De waarde van vrijwilligerswerk
Het zijn niet de grote gebaren die het bijzonder maken, maar juist de kleine momenten die je raken.

‘Het is het warme welkom, een glimlach of gewoon even een grapje. Dat maken we iedere woensdag weer mee en dat is echt zo waardevol.’

‘Het is soms ook gewoon een simpel gebaar’, zegt Wim. ‘Even samen een beschuitje eten als grapje, omdat iemand wel eens een beschuitje met mij wilde eten. Die glimlach die je dan krijg wanneer je met een rol beschuiten aankomt, geweldig, Dat zijn echt van die momenten waar je het voor doet.’ Hoewel ze beide vrijwilligerswerk bij Het Matenveld doen, hebben Wim en Marjan allebei een andere invulling van de woensdagochtend. ‘We komen wel samen aan en gaan samen weer naar huis, maar we doen echt ons eigen ding hier op de woensdag’. Juist die balans werkt goed voor hen allebei. ’Het is fijn om dit samen te kunnen delen, maar het is ook fijn om wel allebei een eigen rol te hebben.’

Wat het hen brengt
Voor Wim en Marjan is vrijwilligerswerk vooral iets wat je voelt. ‘Je krijgt er zoveel dankbaarheid voor terug. Liefde, warmte, het is eigenlijk niet in de juiste woorden uit te leggen.’ Het vrijwilligerswerk bij Het Matenveld geeft Wim en Marjan energie en voldoening. ‘Je doet iets voor een ander en daar krijg jezelf minstens zoveel voor terug.’

Waarom dan bij De Passerel?
Wat De Passerel bijzonder maakt is volgens Wim en Marjan de sfeer. ‘Je wordt hier echt gezien en gewaardeerd. Door de cliënten, maar ook zeker door de medewerkers’, zegt Marjan. ‘En het is laagdrempelig’, vult Wim aan. ‘Je hoeft geen zorgachtergrond te hebben. Iedereen kan iets betekenen voor een ander, op zijn of haar eigen manier.’

En als mensen nog twijfelen om vrijwilliger te worden? ‘Gewoon doen. Het is helemaal niet spannend en je wordt ook nog eens met open armen ontvangen. Misschien nog wel het belangrijkste: het voelt niet als moeten. Je komt wanneer je kunt, maar als je hier eenmaal bent, dan wil je eigenlijk niet meer weg.’ Stoppen? Daar denken Wim en Marjan nog niet aan. ‘Zolang het kan en we het leuk vinden, blijven we dit zeker doen.’

Want één ding weten ze zeker: ‘dit werk geeft ons meer dan we ooit hadden verwacht.’